.png)
Voor Later - De laatste keer dat je je kind optilt, weet je niet dat het de laatste keer is
- 1 dag geleden
- 2 minuten om te lezen
Het gebeurt ongemerkt.
Zonder aankondiging.
Zonder dat iemand zegt:
"Let goed op, dit is de laatste keer."
Toch komt er een moment waarop je je kind voor het laatst optilt.
En meestal heb je dat pas jaren later door.
Kleine kinderen willen gedragen worden
Als ze moe zijn.
Verdrietig zijn.
Bang zijn.
Of gewoon omdat ze dicht bij je willen zijn.
Dan steken ze hun armpjes uit.
En zonder na te denken til je ze op.
Het is zo gewoon dat je er nauwelijks bij stilstaat.
Tot het ineens niet meer gebeurt
Langzaam worden kinderen groter.
Zwaarder.
Zelfstandiger.
Ze lopen zelf naar boven.
Klimmen zelf in de auto.
Lopen zelf naar school.
En ergens onderweg verdwijnt dat moment waarop ze vragen om opgetild te worden.
Niet van de ene op de andere dag.
Maar beetje bij beetje.
Veel laatste keren herkennen we niet
Dat is misschien wel één van de bijzonderste dingen aan ouderschap.
Je herkent de eerste keren.
De eerste lach.
De eerste stap.
Het eerste woordje.
Maar de laatste keren?
Die gaan vaak ongemerkt voorbij.
De laatste keer een speentje.
De laatste keer samen een verhaaltje op schoot.
De laatste keer dat ze jouw hand vastpakken bij het oversteken.
Je weet niet dat het de laatste keer is.
Dus je neemt er geen afscheid van.
Het gewone blijkt later bijzonder
Op het moment zelf voelt het vaak als een gewone dag.
Je bent druk.
Er moet nog van alles gebeuren.
Je denkt niet na over herinneringen.
Je leeft gewoon.
En juist daarom zijn het vaak de gewone momenten die je later het meest mist.
Niet de grote gebeurtenissen.
Maar de kleine dingen.
Gelukkig blijven herinneringen bestaan
Sommige herinneringen draag je voor altijd met je mee.
Andere vervagen langzaam.
Daarom kunnen foto's soms zoveel betekenen.
Niet omdat ze perfect zijn.
Maar omdat ze je terugbrengen naar een gevoel.
Naar een periode.
Naar een versie van je kind die inmiddels alweer veranderd is.
Vandaag is misschien zo'n dag
Misschien til je je kind vandaag nog op.
Misschien kruipt het vanavond nog tegen je aan op de bank.
Misschien vraagt het straks nog om een verhaaltje.
Het voelt waarschijnlijk heel normaal.
Maar juist daarom is het zo bijzonder.
Want van veel momenten in het ouderschap weten we pas achteraf hoeveel ze betekenden.
En misschien is dat helemaal niet erg.
Misschien is dat juist wat deze herinneringen zo waardevol maakt.
Dat we ze niet herkennen als bijzonder.
Tot we er later met liefde op terugkijken.
Opmerkingen